Dinsdag 9 september

Dinsdag 9 september – Vanmorgen heeft het een beetje tegen gezeten. We hadden om 09:30 uur onze huurauto besproken. We zijn vanuit het hotel met een taxi naar het verhuurbedrijf gegaan. Dat was in een heel groot busstation. Daar namen we de huurauto met losse navigatie, een Garmin, in ontvangst. Maar toen we die opstartten kon die geen contact maken met de satelliet. Dus ik moest weer naar binnen. Er kwam een mevrouw van het verhuurbedrijf mee maar die kreeg die navi ook niet aan de praat. Zij ging weer naar binnen en kwam terug met een doos met een stuk of wat van die apparaten. Die probeerde ze allemaal maar er werkte er geen een. Uiteindelijk had ze als oplossing dat we een Maleisische simkaart moesten kopen zodat we via Google maps kunnen navigeren. Dat waren we toch al van plan en daarvoor hadden we de oude telefoon van José meegebracht. In dat busstation was ook een winkel waar ze simkaarten verkopen. De mevrouw van het verhuurbedrijf liep met mij mee en regelde het in die winkel. Maar toen die simkaart in in het toestel zat bleek die telefoon helemaal leeg te zijn. De was thuis nog wel opgeladen maar inmiddels dus weer leeg. Uiteindelijk kreeg José het wachtwoord van het internet van die mevrouw van het verhuurbedrijf zodat we in ieder geval weer terug naar het hotel konden rijden. Daar kwamen we pas weer rond 11:30 uur terug.

En dat was meteen het volgende probleempje. Want ik had online kaartjes gekocht voor de Petronas Towers voor 11:00 uur vanmorgen maar daar konen we dus geen gebruik meer van maken. Jammer van het geld maar het was niet anders.

Dus zijn we maar boodschappen gaan doen in een grote supermarkt. Daar in de buurt waren ook weer een hoop restaurantjes, ik geloof dat die hier in de stad vele duizenden zijn. We hebben in een van die tentjes zitten lunchen en toen zijn we terug naar ons hotel gereden.

Vanmiddag zijn we nog te voet naar de Petronas Towers gelopen om die toch nog te bekijken. Binnen bleek dat onze kaartjes niet meer geldig waren want ze werken met tijdsloten. Er mogen per keer maar een maximaal aantal toeristen naar boven. Langs de torens was een grote mall en daar zijn we door gelopen. Daarachter is een groot stadspark en daar zijn we ook nog door gewandeld. Daar hadden we een mooi uitzicht op de torens.

Op de weg terug hebben we op een terras nog wat gedronken en nu zitten we weer op onze hotelkamer. De reserve telefoon met die simkaart is nu vol en die werkt. Hoera!!! Nu kunnen we morgen en de rest van de reis in ieder geval de Google Maps navigatie gebruiken.

Vanavond zijn we naar de Jalan Alor Food Street gelopen. Die straat is een dikke kilometer lang en veranderd ’s-avonds in een gigantische rij restaurants. Het is autovrij en aan weerskanten van de weg is het ene eettentje na het andere. Je weet gewoon niet waar je moet eten en wat je moet kiezen. Het is een explosie van geuren en kleuren en geluiden. Het was er ook nog eens onvoorstelbaar druk. We konden alleen maar met de massa mee schuifelen. Uiteindelijk zijn we maar ergens gaan zitten waar ook frietjes op de menukaart stonden. En die heeft José genomen, met lekker knapperig gebakken kippenvleugeltjes. Ik had een curry met stukjes kip en groenten. Het smaakte voortreffelijk.