een foto maken van de Veliki Slap waterval

Dinsdag 24 juni

Door: Willie en José

Blijf op de hoogte en volg Willie en José

24 Juni 2025 | Kroatië, Rakovica

Dinsdag 24 juni – We hebben vandaag een flink deel van de dag in het Plitvice Nationaal Park (Plitvička Jezera) doorgebracht. We hadden kaartjes voor ingang 2 dus daar zijn we vanmorgen naar toe gereden. Vanaf het parkeerterrein was het nog een eindje lopen naar de ingang. Daar stapten we in een treintje op wielen dat ons naar het begin van de wandelroute H bracht. Ook hier was het weer erg druk maar wandelroute H is behoorlijk lang en heeft op verschillende plaatsen aftakkingen naar een kortere wandelweg. En daar sloegen steeds veel mensen af dus langzaam maar zeker werd het rustiger. De route is 9 km lang en neemt volgens de borden zo’n 5 uur in beslag. Wij hebben er wat korter over gedaan.

Het park bezit 16 meren met daartussen 90 wat grotere watervallen en ontelbare kleinere watervalletjes en stroomversnellingen.

Het Kozjak meer is het grootste meer van nationaal park. Dat is ruim 2 km lang en op sommige plaatsen wel 650 meter breed. Hier hebben wij de boot genomen om naar het andere uiteinde van het meer te varen. Aan het einde naast de bootsteiger zijn enkele horecatentjes en daar hebben we wat gedronken en een paar sneetjes brood gegeten. Heel voorzichtig want we hadden vanmorgen alle twee nog steeds last van onze buik.

Vanaf dit punt konden we verder wandelen naar de grote waterval genaamd Veliki Slap. Die dondert 78 meter naar beneden langs de steile kalkstenen rotswand. Het is de hoogste waterval in Kroatië. Deze waterval en andere delen van het park zijn ook bekend omdat hier de film over Winnetou "De Schat van het Zilvermeer" is gedraaid. Deze film was gebaseerd op de verhalen van Karl May. De film werd opgenomen in 1962.

Uiteindelijk kwamen we weer uit bij een treinterminal waar we het treintje terug naar in- en uitgang 2 namen.

Op de terugweg hebben we nog een afzwaaier gemaakt naar het dorpje Drežnik Grad. Daar hadden we gisteren al op het terras van een café gezeten en daar wilden we opnieuw naar toe. Maar eerst zijn we in het dorp afgeslagen bij een bordje naar Stari Grad. We reden een landweggetje in en kwamen uit bij een kasteel ruïne waarvan de toren weer was herbouwd. We hebben er even rondgekeken en daarna zijn we naar het terras gegaan voor een drankje. Dat hadden we wel verdiend want we hebben vandaag alles bij elkaar ruim 10 kilometer gelopen.

We hebben vanavond in het zelfde restaurant gegeten als gisteren, weer buiten op het terras. We voelden ons alle twee weer goed dus heeft José spaghetti bolognese gehad en ik had een pittige burger met gebakken aardappeltjes.